بنده از آن دست آدم هایی هستم که بیشتر مواقع تند حرف میزنم انقدر که شاید طرف فقط  کف کردن دهن بنده را ببینند و دیگر هیچ...به همین خاطر اگر یکی مثل خودم پیدا شود که بخواهد با این مهارتش من را بپیچاند به طرز قریب الوقوعی پیچشش میدهم!! (بله اینجوری هاست...من را اینجوری نگاه نکنید

آنجوری نگاه کنید!)اما نکته ای که وجود دارد این است که در این چند سال عمری که از خدا گرفته ام و مهارتی که بر hello and how are youگفتن به طور کاملا بریتیش گونه پیدا کرده ام هنوز هم که هنوز است هر مادر مرده ی مصیبت زده ای که پیدایش میشود و میزند در کار خارجکی خواندن متوجه نمیشوم حتی یک کلمه اش را!!نمیدانم گفته بودم عاشق سینه چاک (!) انریکه هستم یا نه؟!(نگفته بودم)از آنهایی هست که مثلا تا عکسش را میبینم کلی غش و ضعف میکنم و باید از چپ و راست جمعم کنند...از آهنگTakin Back My Loveهم خیلی خوشم می آید چون یکی از عواملی که باعث شدمن کنکور یک جای خوب قبول شوم گوش دادن به همین آهنگ بود(باور بفرمائید)چقدر با خودم زور زدم بفهمم این بشر چه میگوید ...حدودا بعد از 2هفته با گوش دادن مستمر این آهنگ یک تسلط کامل بر متنش پیدا کردم!!انقدر که گاهی تووی دانشکده یکهو میزدم زیر آواز(البته وقتی تنها بودم که یکبار فهمیدم یکی از برادران ته کلاس نشسته و بنده همچین هم تنها نبوده ام)منتها هر چقدر اکثر کلماتش را تووی دیکشنری سرچ میکردم معنی اش پیدا نمیشد....شک کردم...گفتم حتما کلمات جدید الساخت است!!تا همین دیشب که رفته بودم سایت اصلی انریکه و بی هوا رفتم تووی متن همین آهنگ!!هیچی دیگر!!کلا فهمیدم بنده این یک مدتی که با اعتماد به نفسه گودزیلایی ام (!)فکر میکردم متن آهنگ را فهمیده ام برای خودم یک زبان کاملا حرفه ای ساخته بودم!!چون متن با آن چیزی که من فکر میکردم زمین تا آسمان فرق داشت!!فکرش را که میکنم میبینم اگرچه شاید در یادگیری زبان مهارت ندارم اما میتوانم برای خودم یک پا ادبیات ساز آن هم از نوع عاشقانه-حماسه ای اش  باشم....باور کن.